محور قرار گرفتن تشکیل و تحکیم نهاد خانواده در اسناد بالادستی نظام و قوانین جمهوری اسلامی ایران سبب شد سیاستگذاران استفاده از ظرفیت مشاوران و روانشناسان را از دهه ۸۰ مورد توجه قرار دهند و با تصویب سیاست های توصیه ای و تجویری زمینه توسعه کمی و کیفی مراکز مشاوره به ویژه مراکز مشاوره خانواده را به وجود آورند. بررسی ها نشان می دهد بیش از ۱۱ دستگاه دارای مراکز مشاوره هستند که در آنها خدمات مشاوره خانواده نیز ارائه می شود. رصد و تحلیل وضعیت این مراکز در مصاحبه با اساتید دانشگاه ها، کارشناسان دستگاه ها و فعالان این عرصه مشکلاتی همانند ابهام در تعریف و ماهیت مشاوره، تعدد مراجع تصمیم گیر در شکل گیری مراکز مشاوره، پیچیدگی در تعامل با دستگاه های مجوزدهنده، فقدان شفافیت اطلاعاتی، نبود نظام اعتبارسنجی و رتبه بندی و استفاده نشدن از ظرفیت فارغ التحصیلان کارشناسی مشاوره و روانشناسی را نشان می دهد. در مقابل به کارگیری تعاریف دقیق مرتبط با خدمات مشاورهای و روانشناسی مبتنی بر فرهنگ اسلامی- بومی، مشخص نمودن ارتباط ساختاری با متولی یا متولیان مجوزدهی، ایجاد سامانه برای سنجش شرایط مشاوران و روانشناسان و همچنین تشکیل نظام رتبه بندی با منضبط کردن نظارت های پیشینی و پسینی برای ساماندهی مراکز مشاوره مستقل و وابسته به دستگاه ها و بهبود خدمات رسانی آنها پیشنهاد می شود.