بیمه های اجتماعی با هدف پوشش نیروی کار در برابر ریسک های اجتماعی و اقتصادی از جمله بیماری، ازکارافتادگی، بازنشستگی، بیکاری و مواردی از این قبیل پایه گذاری شده اند. از این منظر نظام سیاستگذار دارای دو جایگاه است: وجه نخست جنبه کنشی دولت ها به معنای تأمین رفاه؛ و وجه دیگر جنبه واکنشی دولت ها به رفتار شهروندی جامعه است. در این معنا، اگر مردم با اقدام قانونی حسب مورد نسبت به پرداخت حق بیمه خود در زمان مقرر اقدام کرده باشند، دولت ها موظفند با تأمین مزایای مقرر در قانون، حقوق آنها را تضمین کنند. در اینجا نظام سیاستگذار موظف به تدبیر شرایط قانونی مناسب، برای همه شهروندان تا رسیدن به هدف است. در این خصوص باید اشاره کرد بحث انتقال سوابق بیمه از یک موضوع نسبتاً ساده و قابل حل به بحثی پیچیده در نظام تأمین اجتماعی مبدل شده است. تأمین اجتماعی می بایست در تناسب با اشتغال و جریان سیال بازار کار حرکت کرده و پیشگام تأمین معیشت بیمه شدگان باشد. با این وصف، قوانین کمتر کارشناسی شده و شتابزده همواره به پیچیدگی این مسئله دامن زده و حقوق شهروندی مردم را با چالش مواجه کرده است. موضوع «نقل و انتقال سوابق بیمه بین صندوق های بازنشستگی» برای اولین بار در سال ۱۳۶۵ مطرح و پس از آن، تغییرات زیادی به خود دیده است. با این حال این قوانین به دلیل ضعف ها نتوانسته اند مشکلات نقل و انتقال سوابق را حل کنند. طرح حاضر با هدف رفع همه مسائل نقل و انتقال سوابق، مطرح و به رغم پوشش بخش زیادی از موانع و ایرادهای قبلی، دارای ابهام هایی است که در ادامه به آنها پرداخته خواهد شد. شایسته ذکر است در تاریخ 08/03/1400 طرح فوق در کمیسیون اجتماعی به عنوان کمیسیون اصلی با اصلاحات متعدد در عنوان و متن به تصویب رسید که چند مورد از آنها به شرح ذیل است: • اضافه شدن ماده ای تحت عنوان تعاریف و اصطلاحات (ماده (1))؛ • اضافه شدن ایده «مستمری جمع» به طرح؛ • به روزرسانی وجوه حق بیمه یا کسور بازنشستگی سال های قابل انتقال به صندوق مقصد بر اساس نرخ سود اوراق مشارکت اعلامی (یا نرخ بهره بانکی یک ساله بانک های دولتی) به جای نرخ تورم اعلامی بانک مرکزی؛ • اضافه شدن فرمول مستمری قابل پرداخت در بند «ج» ماده (6) مصوبه کمیسیون؛ • و ...