هنر- صنعت پویانمایی در ایران با وجود اینکه دارای قدمت تاریخی و بنیان های فرهنگی و اجتماعی مناسبی است، اما در مقایسه با کشورهای پیشرو، جایگاه درخوری ندارد. فعالیت متولیان دولتی و هنرمندان این حوزه نتوانسته پویانمایی ایران را در عرصه جهانی فیلم های پویانمایی و حتی در داخل کشور به موقعیت مهمی برساند. موفقیت هایی هم که تاکنون به دست آمده، مقطعی بوده و نتوانسته آنچنان که شایسته است، وارد مرحله تولید انبوه و مستمر شود. عوامل مختلفی چون وابستگی صرف به اعتبارات دولتی، عدم توسعه مناسب در تولید و عرضه، نبود نگاه اقتصادی و درآمدزایی نسبت به آن، مهاجرت نیروهای کارآمد، ناهماهنگی در نظام سیاستگذاری و برنامه ریزی و اجرا در این حوزه، کم توجهی به نیازهای مخاطبان در ژانرهای مختلف، پایین بودن سطح تخصص و مهارت های چند بُعدی در سطح عمومی صنف، کمبود شرکت های بزرگ تولیدی و پخش، ضعف های زیرساختی و نظایر آن در شکل گیری شرایط موجود پویانمایی در کشور مؤثر بودهاند. حال آنکه میتوان با ایجاد انسجام در نظام سیاستگذاری، برنامهریزی و اجرا و بهینه سازی زیرساخت های موجود و هدفمند کردن تلاش هایی که در کشور صورت میگیرد در قالب صنایع خلاق، نتایج مطلوب تری را از این حوزه در جنبه های فرهنگی و اقتصادی به دست آورد. در این راستا راهکارهای چندی وجود دارد که میتوان به تقویت مهارتهای مورد نیاز نیروی انسانی در چارچوب صنایع خلاق، ایجاد فرصت برای پخش و عرضه پویانمایی، ایجاد نهادی حاکمیتی برای برنامهریزی، پیشبرد و نظارت بر امور پویانمایی، رعایت حقوق خالقان آثار در قراردادها، حمایت از ورود تجهیزات و فناوریهای سخت و نرم مربوط به تولید، تخصیص بودجه و اعتبارات کافی ازسوی دولت به نهادهای موجود به جهت توسعه زیرساخت، تسهیل و هموارسازی مشارکت های خارجی، اهمیت و ضرورت نشان یا برندسازی ملی و مانند آنها اشاره کرد.