برآوردهای انجام شده از میزان مساحت و جمعیت ساکن در سکونتگاه های ناپایدار شهری و روستایی، هشدارهای جدی درخصوص در اولویت بودن این مسئله را نشان می دهد. اهمیت این موضوع تا آنجاست که مقام معظم رهبری (مدظله العالی) مسائل و مشکلات مربوط به این مناطق را مورد تأکید ویژه قرار داده و در سیاست های کلی مسکن (1389)، شهرسازی (1389) و پیشگیری و کاهش خطرات ناشی از سوانح طبیعی و حوادث غیرمترقبه (1384) ضرورت احیای بافت های ناکارامد شهری و روستایی را ابلاغ کرده اند. در همین راستا، ماده (59) قانون برنامه ششم توسعه کشور در چارچوب قانون ساماندهی و حمایت از تولید و عرضه مسکن (1387)، بازآفرینی بافت های ناکارامد شهری و روستایی را در دستور کار دولت قرار داد. دولت موظف شد در طول برنامه ششم توسعه، به بازآفرینی سالیانه 270 محله، نوسازی و مقاوم سازی سالیانه 200 هزار واحد مسکن روستایی و ساخت یا خرید حداقل صدوپنجاه هزار واحد مسکن اقشار کم درآمد در سال اقدام کند. این گزارش به ارزیابی برنامه ها و عملکرد ستاد ملی بازآفرینی شهری پایدار، شرکت بازآفرینی شهری ایران، بنیاد مسکن انقلاب اسلامی و شهرداری های کشور درخصوص ماده (59) قانون برنامه ششم توسعه می پردازد و سپس چالش ها و مشکلات تحقق و توصیه های سیاستی را مطرح می کند. نتایج نشان می دهد اقدام های انجام شده توسط دولت با اهداف برنامه ششم توسعه فاصله دارد. به طوری که برای 48 درصد از محلات هدف، برنامه اقدام تدوین شده است. از این میزان 40/6 درصد از پروژه های مصوب خاتمه یافته اند. درخصوص مسکن روستایی از مجموع یک میلیون واحد مسکونی پیش بینی شده در برنامه، 67/28 درصد به بنیاد مسکن انقلاب اسلامی ابلاغ شده و تنها 28 درصد از واحدهای مسکونی نوسازی و بهسازی شده اند.