نرخ بیکاری مهم ترین و پُرکاربردترین شاخص بازار کار است. این نرخ نقش مهمی در نظام تصمیم گیری کشور دارد و معمولاً مبنای تخصیص منابع در قوانین بودجه، به عنوان هدف کمّی در سیاست ها و قوانین دائمی کشور، یکی از مؤلفه های مهم در ارزیابی عملکرد سیاست های اجرا شده و در بیشتر موارد مبنای برنامه ریزی و تصمیمات منطقه ای است. این در حالی است که مطالعات اخیر سازمان بین المللی کار نشان می دهد اگر تحلیل تحولات بازار کار تنها متکی به نرخ بیکاری باشد ممکن است منجر به قضاوت نادرست در مورد شرایط بازار کار یا انحراف در تصمیم گیری و سیاستگذاری درست در این حوزه شود. بنابراین توصیه می شود که در تصمیمات توسعه منطقه ای و سیاستگذاری‏های مبتنی بر تحلیل شرایط بازار کار، در کنار نرخ بیکاری، شاخص های مکمل نرخ بیکاری نظیر نرخ بیکاری با لحاظ دادههای اشتغال ناقص و نیروی کار بالقوه مدنظر قرار گیرد. در این راستا لازم است مرکز آمار ایران شاخص های مکمل نرخ بیکاری را به طور فصلی و در گروه های هدف مختلف (اعم از گروه های جنسی، سنی و منطقه ای) محاسبه و منتشر نماید. همچنین باید توجه داشت که بعد از تعریف شاخص های مکمل، می بایست استفاده و کاربرد آن در نظام تصمیمگیری کشور اعم از قوانین و سیاستهای حوزه فقرزدایی، حمایت از تولید و توزیع اعتبارات استانی مورد توجه قرار گیرد که این امر مستلزم همکاری نزدیک مرکز آمار ایران، سازمان برنامه و بودجه کشور، وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و قوه مقننه است.