پراکندگی و خردی اراضی کشاورزی، یکی از مشکلاتی است که کشورهای گوناگون با آن مواجه اند و یکی از موانع جدی توسعه کشاورزی و استفاده بهینه از آب، زمین، نیروی انسانی، مکانیزاسیون و دیگر عوامل مؤثر در تولید کشاورزی است. تقویت خودکفایی در تولید محصولات اساسی نیز در گرو عزم و اقدام ملی برای سازماندهی اراضی کشاورزی و توقف روند تقطیع اراضی است. مشکل پراکندگی و خردی اراضی کشاورزی در بیشتر مناطق ایران نیز دیده می شود. ازاین رو برای رفع مشکلات و عوارض ناشی از پراکندگی اراضی، سیاستگذاران و محققان، راه حل یکپارچه سازی اراضی را پیشنهاد می کنند. در زمینه یکپارچه سازی اراضی کشاورزی، کشورهای مختلف دارای تجارب ارزنده ای هستند. در این مطالعه به بررسی و تحلیل تجارب 14 کشور موفق در این زمینه، با هدف بهره گیری از این تجارب در کسب ایده برای یکپارچه سازی اراضی کشاورزی در ایران، پرداخته شده است. بررسی ها نشان داد که ابزار های «یکپارچه سازی داوطلبانه و تاحدی داوطلبانه» و «بانکداری زمین» توسط کشور های بیشتری استفاده شده اند. در پایان نیز بر اساس نتایج بررسی های انجام شده، پیشنهادها و راهبردهایی جهت ارتقا و تسریع یکپارچه سازی اراضی کشاورزی در ایران و اصلاح «قانون جلوگیری از خرد شدن اراضی کشاورزی و ایجاد قطعات مناسب فنی و اقتصادی»، ارائه شده است.