مهاجران، شهروندان و افراد غیرمقیم یک کشور که در خارج از مرزهای آن زندگی می کنند، در اصطلاح «دیاسپورا» یا «جوامع خارج نشین» نامیده می شود. با این حال واژه «جوامع خارج نشین» تعریف دقیق و واحدی در میان کشورها ندارد و برخی از کشورها، هم شهروندان خود و هم شهروندان دیگر کشورها با تبار و قومیت مشابه خود را به عنوان «دیاسپورا» تعریف می کنند. در عین حال واکنش کشورها به مساله جوامع خارج نشین هم یکسان نیست. در برخی از کشورها سیاست‌هایی برای مدیریت امور شهروندان خارج از کشور طراحی و اعمال شده است ولی در برخی دیگر از کشورها ضمن سیاستگذاری و نهادسازی، قوانین منسجمی نیز به تصویب رسیده است. با این حال هدف یکسان همه دولت ها، بهبود و ارتقا روابط با جوامع شهروندان مقیم خارج و استفاده از ظرفیت های علمی، فرهنگی و اقتصادی آنان است. جمهوری اسلامی ایران نیز با دغدغه ای مشابه بر ضرورت تدوین قانونی جامع در امور ایرانیان خارج از کشور و برنامه ریزی برای خدمت رسانی هرچه مؤثرتر به این سرمایه انسانی تأکید کرده است. در همین راستا و به منظور بهره برداری از تجارب انباشته بین المللی، گزارش پیش رو به بررسی قوانین و سیاستگذاری های برخی از کشورها در حوزه جوامع خارج نشین پرداخته است.