به منظور تحقق بند «12» سیاست های کلی سلامت (مصوب 18/01/1393) و همچنین اجرای بند «چ» ماده (۷۴) قانون برنامه ششم توسعه (مصوب 16/01/1396)، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی به عنوان متولی امر طب سنتی ایرانی ـ اسلامی و مکمل در کشور موظف است نسبت به ادغام خدمات تأیید شده طب سنتی ایرانی ـ اسلامی در نظام سلامت و همچنین سامان دهی و توسعه ارائه خدمات آموزشی، پژوهشی و درمانی این حوزه اقدام نماید. اما به نظر می رسد علی رغم تأکیدات صورت گرفته در اسناد بالادستی و همچنین اقدامات انجام شده ازسوی دستگاه متولی امر، وجود برخی چالش ها، مانع توسعه و ارتقای این نوع از طب در کشور شده است. در این راستا طرح «لزوم به رسمیت شناخته شدن طب سنتی ایرانی در قوانین کشور» با اشاره به وجاهت قانونی طب مدرن در قوانین موجود در کشور ازجمله قانون مربوط به مقررات امور پزشکی، دارویی و مواد خوردنی و آشامیدنی و اصلاحات بعدی آن (مصوب ۱۳۳۴)، قانون تشکیل (9/07/1364) و قانون تشکیلات و وظایف وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و اصلاحیه های بعدی آن (مصوب 3/3/1367) و همچنین قانون تأسیس سازمان نظام پزشکی (مصوب 16/08/1383) و خلأ قانونی لازم درخصوص طب های غیر رایج، با هدف ارتقای جایگاه طب سنتی و به رسمیت شناخته شدن آن در قوانین دائمی کشور ارائه شده است. بر این اساس در این گزارش ضمن بررسی چالش های کنونی طب سنتی ایرانی در کشور، طرح مذکور مورد ارزیابی قرار گرفته و پیشنهاد لازم ارائه خواهد شد.