هدف از این گزارش مطالعه تطبیقی مقرراتگذاری اینترنت اشیاء در اتحادیه اروپا، ایالات متحده و چین است تا به عنوان مبنایی برای کمک به سیاستگذاران کشور به منظور مقرراتگذاری در این حوزه مورد استفاده قرار گیرد. از آنجایی که یکی از محرک های کلیدی اینترنت اشیاء، داده است و موفقیت اینترنت اشیاء پیرامون اتصال تجهیزات و کارآمدتر ساختن آنها، به دسترسی، ذخیره و پردازش داده وابسته است، حقوق اساسی مانند محرمانگی و امنیت از اولویت بسیار بالایی برای سیاستگذاران برخوردار هستند. بررسی وضعیت مقرراتگذاری اینترنت اشیاء در جهان نشان می دهد، درخصوص نهادی که مسئولیت قانونگذاری در این خصوص را برعهده دارد، دو طیف نظرات مختلف وجود دارد. بخش صنعت مخالف مداخله دولت در این زمینه است و قوانین عمومی مانند مقررات حفاظت از داده اتحادیه اروپا را کافی می‌داند. اما در مقابل، گروه های مدافع حریم خصوصی و دانشگاهیان معتقدند که مقررات ویژه اینترنت اشیاء مورد نیاز است تا اعتماد عمومی و همچنین اطمینان از بازار رقابتی را ایجاد نماید. انجمن جهانی مخابرات نیز پنج حوزه اصلی را که باید توسط نهاد رگولاتور مورد پوشش قرار گیرد پیشنهاد کرده است: صدور مجوز و مدیریت طیف، تعویض شبکه و رومینگ، شماره گذاری و آدرس دهی، فضای رقابتی، امنیت و حریم خصوصی. تطبیق قوانین و مقررات کشورهای مورد بررسی نشان می دهد بیشترین محدودیت های مقرراتگذاری ارتباطی در اتحادیه اروپا پیش بینی شده است. در ایالات متحده، تلاش برای جلوگیری از تنظیم قوانین غیر ضروری و مقرراتگذاری ایالتی غیرضروری، وجود دارد اما چین از مقررات بیشتری از آنچه در ایالات متحده (هرچند کمتر از اتحادیه اروپا) برخوردار است. باید توجه داشت که حجم مقرراتگذاری الزاماً به-معنای تأثیر مقررات مختلف بر بازار اینترنت اشیاء نیست و این تأثیر را باید براساس متغیرهایی مانند هزینه توسعه، پیچیدگی زیرساخت فناوری و توافق های قراردادی، زمان ورود به بازار ارزیابی کرد. در میان الزامات رگولاتوری که اتحادیه اروپا، ایالات متحده و چین، مواردی که به عنوان تأثیرگذارترین عوامل بر روی ارائه دهندگان اینترنت اشیاء شناخته شده اند، عبارتند از: حفظ حریم خصوصی، بی طرفانه بودن شبکه و عدم وجود یک نهاد انحصاری ارائه مجوز. پیشنهاد می شود موارد فوق به عنوان محورهای کلیدی در تنظیم مقررات اینترنت اشیاء در کشور مورد توجه سیاستگذاران و قانونگذاران قرار گیرند.