حمل و نقل ریلی علاوه بر مزایای فراوان در سطح ملی مانند ایمنی، توان حمل انبوه و ارزان، کاهش مصرف سوخت و کاهش خسارات زیست محیطی، دارای ارزش راهبردی برای کشور است و میتواند از ابعاد سیاسی و امنیتی برای کشور ایجاد قدرت کرده و مزیت رقابتی در عرصه بین المللی ایجاد کند. در ایران با وجود اولویت داشتن توسعه حمل ونقل ریلی در اسناد بالادستی، سیاستهای اعلامی و برنامه های مصوب دولتها؛ سهم حمل و نقل ریلی از حمل و نقل کشور اندک است. بر اساس بند «ب» ماده (57) قانون برنامه ششم توسعه اقتصادی و اجتماعی کشور باید سهم حمل و نقل ریلی از جابه جایی بار در کشور حداقل به سیدرصد (%30) در پایان برنامه می رسید. نتایج بررسی ها نشان میدهد که فاصله چشمگیری میان وضع موجود و هدف گذاری %30 وجود دارد به طوری که بر مبنای محاسبه سهم از حمل و نقل زمینی و مبتنی بر شاخص تن-کیلومتر بار حمل شده، سهم شیوه ریلی از حمل بار زمینی کشور در پایان سال 1400 بر اساس آمار اعلام شده، ٪11/2 بوده است و نسبت به سال شروع برنامه (%11/7) افت نیز داشته است. یکی از بخشهای مهم در افزایش کارایی عملکرد بخش ریلی، کِشنده ریلی (لکوموتیو) است که واگنها با اتصال به آن، نیروی محرکه دریافت میکنند. وضعیت فعلی کشنده های ریلی در ایران، با چالشها و ضعفهایی روبه رو است که در این گزارش مورد بررسی اجمالی قرار گرفته و راهکارهایی برای مرتفع شدن آنها ارائه شده است.