امروزه کشورهای مختلفی برای ارائه خدمات از رویکرد سلامت از راه دور بهره میبرند؛ رویکردی که مزایایی از جمله افزایش دسترسی و همچنین کاهش هزینه های دریافت خدمات سلامت را میتواند به دنبال داشته باشد. در کشور ایران نیز طی چند سال گذشته در این خصوص اقداماتی پراکنده و عمدتا بر بستر سکوهای نرم افزاری که به این منظور ایجاد نشده اند (مثل واتسآپ) انجام شده است. امروزه با توجه به پیشرفت هایی که در خصوص سلامت الکترونیک در کشور حاصل شده است زمینه برای استفاده از رویکرد سلامت از راه دور نیز فراهمتر است ولی مسائلی نظیر: فقدان زیرساخت های سخت افزاری مربوطه در مراکز ارائه خدمت، سامانه های جزیرهای بخش سلامت، مشخص نبودن تعرفه خدمات سلامت از راهدور و فقدان پلتفرم جامع خدمات از راه دور برای اجرای این رویکرد وجود دارد. ایجاد سازوکار شناسایی و ثبت نرم افزارها و فعالین این حوزه، تعیین ضوابط ذخیره، پردازش و یا توزیع «داده پیام»های سلامت، آموزش مردم و ذینفعان، پیشبینی منابع مالی، طراحی و تدوین ضوابط سکوهای نرم افزاری (پلتفرم) ملی سلامت از راه دور، تعیین تعرفه، پوشش بیمه و بازپرداخت در ازای خدمات سلامت از راهدور، اصلاح آییننامه ها و ضوابط ساخت مراکز بهداشتی و درمانی با تأکید بر ایجاد زیرساختهای سلامت از راهدور، ایجاد سازوکار مشاوره های تخصصی بین مراکز و افزایش پهنای باند متناسب با خدمات سلامت از راهدور از راهکارهایی میباشند که به منظور ارتقاء وضعیت موجود در استفاده از این رویکرد در کشور باید در دستور کار سیاستگذاران و مجریان این حوزه قرار بگیرد.