در ادبیات توسعه اجتماع محور شهری، شورای محله فرصت گران بهایی در نهادینه ‎کردن فرهنگ مشارکت با هدف استفاده از ظرفیت های محلی و تخصص شهروندان، ارتقای مسئولیت پذیری اجتماعی و از عوامل اثرگذار در کاهش هزینه های مدیریت شهری محسوب می‏شود. در ایران شورایاری ها فعالیت خود را از حوزه های مشورتی و نظارتی آغاز کردند و به تدریج در برنامه ریزی های محلی به مشارکت با مدیریت شهری پرداختند. اینک با گذشت چندین سال از فعالیت شورایاری ها که به عنوان پل ارتباطی نهاد محلی با مردم و تقویت کننده جریان مردم سالاری شناخته می شوند، بیش از آن که بازنمای سازوکار مشارکت مردم از پایین باشند، به شکلی از مشارکت از بالا و متمرکز تبدیل شده اند. گزارش پیش رو با فراترکیب منابع و مستندات مرتبط با فعالیت و تجارب شورایاری ها و رجوع به اسناد، قوانین و مقررات و انجام مصاحبه با شورایاران و نهادهای مرتبط، در پی آسیب شناسی حقوقی و عملکردی شورایاری ها است. شواهد موجود نشان می دهد مواردی مانند عدم آشنایی شهروندان و مدیران با جایگاه شورایاری ها، روشن نبودن نحوه ارتباط شورایاری ها با مردم و مدیریت شهری، مشارکت مردمی ضعیف در انتخابات شورایاری ها، ابطال مصوبات مربوط به شورایاری ها توسط دیوان عدالت اداری (به دلیل عدم پیش بینی شورایاری ها در قوانین کشور)، سوءاستفاده شخصی و سیاسی از جایگاه شورایاران، نادیده گرفتن شورایاران در تدوین برنامه و بودجه ریزی محله ها، وجود اختلافات میان اعضای نهاد مدیریت محله با شورایاری ها از آسیب های جدی این نهاد شهری هستند. پیشنهاد می گردد با توجه به ملاحظات قانونی و در راستای توسعه اجتماعات محلی، کاربست شورای محله به عنوان جایگزینی برای شورایاری ها ذیل ساختار مدیریت شهری در دستور کار قرار گیرد.