امروزه تمایل به استفاده از خدمات طب سنتی و مکمل و رجوع بیشتر به طبیعت برای پیشگیری و درمان بیماریها توجه جهانی یافته است. بر اساس بند «12» سیاستهای کلی سلامت و همچنین تکلیف وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در بند «چ» ماده (74) قانون برنامه ششم توسعه، با استناد به گزارشهای وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و سایر دستگاههای متولی، اقدامهای متعددی در حوزههای پژوهش، بهداشت، درمان و آموزش در این حوزه صورت گرفته است. اما مروری بر مطالعات انجامشده و برگزاری جلسات خبرگانی در این خصوص نشان میدهد که وجود چالشهای اساسی از جمله: فقدان الزامات قانونی در حوزه طب سنتی و مکمل، کمبود نیروی انسانی متخصص، عدم ایجاد رشتهمقطعهای مورد نیاز حوزه طب سنتی، عدم انجام صلاحیتسنجی خبرگان، فقدان منابع مالی پایدار برای توسعه و تلفیق خدمات طب سنتی در ساختار نظام سلامت کشور، حذف ردیف بودجه مستقل و البته برنامهمحور نبودن خدمات، چالشهای ایجاد وفاق جمعی درخصوص پذیرش و رسمیت یافتن طب سنتی در میان مجریان و سیاستگذاران، ضعف در نظام آموزشی، کمبود هیئت علمی در دانشکدهها، کمبود مراکز علمی و فناوری در راستای ارتقای سطح پژوهش و کسب یافتههای علمی معتبر، عدم توسعه و بهرهمندی از خدمات طب سنتی در سطح اول،ترویج و توسعه طب سنتی و مکمل به تناسب میزان تقاضای جامعه صورت نگرفته است. بر این اساس، بررسی عملکرد دستگاههای متولی در این حوزه، تدوین برنامه استراتژیک و اقدامات عملیاتی آن، ارتقاء جایگاه آن در برنامه هفتم توسعه، ارتقاء سطح آموزش پزشکان به عنوان مهمترین اقدامات در این حوزه توصیه میشود.