صنعت آلومینیوم یکی از صنایع مهم در کشور و فلز آلومینیوم یکی از فلزات اساسی در جهان به شمار می رود. تولید آلومینیوم به صورت تجاری برای اولین بار در مقیاس تجاری در سال 1855 میلادی در فرانسه صورت گرفت و رفته رفته پس از گذشت سه دهه تکامل یافت. با پیشرفت فناوری ساخت، این فلز به عنوان یکی از رقبای اصلی فولاد در بسیاری از صنایع مطرح شد. از نقاط ضعف این صنعت در ایران وابستگی شدید به واردات مواد اولیه، مواد مصرفی و فناوری است. گزارش حاضر بر آن است تا با تمرکز بر آلومینا یا بوکسیت به عنوان یکی از مواد اولیه اصلی، راهکارهایی برای فائق آمدن بر تأمین مواد اولیه این صنعت ارائه دهد. بررسی روندهای مؤثر بر آینده آلومینا، مانند میزان عرضه، تقاضا و قیمت، نشان می دهد کشور با کمبود عرضه ای بین 1/2 تا 2/6 میلیون تن آلومینا در سال 1410 روبه رو خواهد شد. خرید این مقدار ماده اولیه نیازمند تأمین ارز بین 500 تا 1,100 میلیون دلار است. تراز تجاری 10 کشور اول تولیدکننده آلومینیوم نشان می دهد گرچه هر دو ماده بوکسیت و آلومینا در حجم زیادی به این کشورها وارد می شود اما واردات بوکسیت به طور چشمگیری بیشتر از واردات آلومیناست. این نتایج نشان می دهد که ترجیح کشورهای پیشرو در این صنعت، بر ایجاد زیرساخت پالایشگاهی آلومینا (ریفاینری) در کنار توسعه صنعت آلومینیوم بوده است. تأمین آلومینا از طریق واردات، تهاتر شمش آلومینیوم با بوکسیت ونزوئلا از راهکارهای مطلوب در کوتاه مدت و نامطلوب در بلندمدت هستند. راهکارهایی مانند بهره برداری و راه اندازی معدن بوکسیت گینه، تولید آلومینا از بوکسیت کم عیار، تولید آلومینا از آلونیت و نفلین سینیت، عملیات اکتشافی عمیق و کشف ذخایر جدید به عنوان راهکارهای بلندمدت مؤثر در این حوزه است