به دلیل ارتباط و پیوستگی اجتناب ناپذیر عوامل اقتصادی، اجتماعی و بوم شناختی در سیاست های راهبردی کشور و برنامه های کلان، به ویژه در برنامه های توسعه ای، قانونمند شدن مقوله محیط زیست و درنتیجه شکل گیری قانون ارزیابی اثرات زیست محیطی، موضوعی محرز و انکارناپذیر است. پیش بینی، جلوگیری یا کاهش بروز پیامدهای منفی و آثار سوء ناشی از فعالیت های انسانی در محیط زیست به نحوی که کاهش یا رفع آن آثار در محیط و بازگشت به وضعیت اولیه، از کنترل خارج نشده و غیرممکن نشود، از علل عمده توجه به ارزیابی اثرات زیست محیطی است. در این گزارش به تعریف، اهمیت و اهداف ارزیابی زیست محیطی و انواع آن، پیشینه تدوین قوانین و مقررات ملی و بین المللی درخصوص آن و اقدامات و دستاوردهای اجرای فرایند ارزیابی اثرات زیست محیطی در کشور در این زمینه اشاره شده است. طبق مصوبه شماره 138 شورای عالی حفاظت محیط زیست ایران در فروردین ماه 1373، هفت نوع پروژه بزرگ عمرانی مشمول ارزیابی اثرات زیست محیطی شدند. در ادامه، جمهوری اسلامی ایران در آذرماه 1373 در بند «الف» تبصره «82» قانون دوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، نسبت به پذیرش موضوع ارزیابی اثرات زیست محیطی در چارچوب مصوبه قانونی خود اقدام نموده است. اگرچه با قانونی شدن این امر در ایران، روند طرح ها و پروژه هایی که مورد ارزیابی قرار گرفته اند رو به افزایش بوده و همچنین توجه برنامه ریزان بیش از گذشته به ادغام ملاحظات زیست محیطی در فعالیت های عمرانی معطوف شده است، اما نتایج به دست آمده نشان دهنده روند صعودی موضوع تخریب محیط زیست در کشور است.