با عضویت رسمی جمهوری اسلامی ایران در سازمان همکاری شانگهای و لایحه الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به این سازمان مورخ 10 مهر 1401، فضای مساعدتری برای گسترش روابط پایدار با همسایگان و کشورهای پیرامونی همچون هند، قزاقستان و ازبکستان فراهم شده است. توسعه دیپلماسی پارلمانی سران بین مجالس کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای می تواند ظرفیت های جدیدی را نیز در حوزه دیپلماسی رسمی به وجود آورد. رایزنی اعضا برای تأسیس اتحادیه بین المجالس کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای، به صورت غیرمستقیم به تسهیل و تسریع فرآیند شکل گیری گزینه قرن پیش رو – قرن آسیا که بارها مورد تأکید ریاست محترم قوه مقننه قرار گرفته، نیز کمک می کند. با توجه به عضویت کشورهای مهم آسیای مرکزی در سازمان همکاری شانگهای، اهتمام نمایندگان مجلس شورای اسلامی ازجمله رؤسای گروه های دوستی مجلس شورای اسلامی با کشورهای عضو، علاوه بر تعمیق دیپلماسی پارلمانی متوازن بین مجالس کشورهای عضو، به احیای جاده ابریشم و رفع موانع کریدور شمال - جنوب نیز کمک می کند. در این میان، هند یکی از کشورها و کنشگران فعال سازمان همکاری شانگهای است که لازم است با تبیین نقشه راه توسعه دیپلماسی پارلمانی متوازن، طرفین به سمت اهداف توسعه پایدار منطقه ای گام بردارند. هند همچنین از کشورهای بنیانگذار و تأثیرگذار جنبش عدم تعهد است که این امر می تواند در توسعه دیپلماسی پارلمانی سران بین اعضای این جنبش مؤثر باشد. از طرفی تقریب مواضع اعلامی و اعلانی مجالس عضو سازمان همکاری شانگهای، موجب توانمندسازی اعضا در مجامع پارلمانی و شکل گیری یک قطب سیاسی نوین در اتحادیه بین المجالس جهانی خواهد شد. نظام سیاسی هند دمکراسی پارلمانی و دارای «قوه مقننه دومجلسی» شامل «مجلس لوک سابها» و «مجلس راجیا سابها» است، به همین دلیل اتخاذ دیپلماسی پارلمانی دو لایه ای قوه مقننه برای توسعه روابط با هر دو مجلس نمایندگان و سنا ضروری است. گسترش رایزنی های دیپلماتیک بین رؤسای فراکسیون های مجلس شورای اسلامی با رئیس و قانونگذاران شاخص حزب یا فراکسیون حاکم بر مجلسین هند می تواند فرآیند تقریب سیاسی بین دو کشور را تسریع نماید.