به موجب ماده (9) و (11) ««قانون تسهیلات استخدامی و اجتماعی جانبازان انقلاب اسلامی مصوب 31/03/1374»، برای جانبازان ـ با توجه به نوع و درصد جانبازی و کاهش توانایی آنان ـ و همچنین برای افراد شاغل در دستگاه های مشمول این قانون که عهده دار پرستاری و مراقبت های وی‍ژه جانبازان هستند، «کسر ساعت کار» در نظر گرفته شده است تا با ساعاتی کمتر از سایر افراد، از حقوق و مزایای کامل قانونی بهره مند شوند. این مزیت به دلیل جبران شرایط خاص جسمی یا روحی آنان مدنظر قرار گرفته است. در ادامه نیز مطابق تبصره «2» ماده (9) قانون مذکور؛ «جانبازانی که به هر دلیل نتوانند از کسر ساعات کار استفاده نمایند، از اضافه کار ساعتی، مرخصی سالیانه و کسر سنوات خدمت بازنشستگی به نحوی که در آیین ‌نامه آن پیش‌بینی می‌گردد برخوردار خواهند شد». ازسویی در ارتباط با نحوه و میزان استفاده از مرخصی و ذخیره آن، احکامی در «قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب 08/07/1386 با اصلاحات و الحاقات بعدی»، برشمرده شده است، ازجمله ماده (84) که محدودیت استفاده از مرخصی استحقاقی برای کارمندان دستگاه های اجرایی را به مدت سالیانه 30 روز در نظر گرفته و صرفاً نیمی از آن قابلیت ذخیره شدن دارد. دو حکم مذکور، موجب اختلاف نظر گردیده است که آیا احکام موضوع مواد (9) و (11) قانون تسهیلات نیز مشمول محدودیت های ماده (84) قانون مدیریت خدمات کشوری، هستند یا خیر؟ بر همین اساس طرح استفساریه نحوه احتساب کسر ساعت کار جانبازان موضوع مواد (9) و (11) قانون تسهیلات استخدامی و اجتماعی جانبازان انقلاب اسلامی به مجلس شورای اسلامی تقدیم گردیده است که در ادامه به بررسی آن خواهیم پرداخت.