• عملکرد صدا و سیما را می‏توان به پنج دوره تقسیم کرد: اول، دور بودن خطر و انکار ورود؛ دوم، تحت کنترل بودن اوضاع؛ سوم، جدی بودن خطر، ضرورت آموزش‎ و مشارکت عمومی؛ چهارم، امتداد خطر، کلیشه شدن آموزش و افتادن به تکرار و پنجم، کاهش خطر، مدیریت‎پذیری و خروج. • ادراک صدا و سیما در دوره‎های اول و دوم از مخاطره، به‌دلیل عدم شناخت کامل کرونا و میزان ایجاد خطر ناشی از آن، بسیار پایین است و سهل انگاری هایی دارد. سرریز چالش‎های سیاسی پیشین علاوه بر برداشت های اشتباه و ناقص نهادهای متولی امر سلامت، مزید بر علت این عملکرد شد. این سازمان در دوره سوم، به طور مؤثر وارد کار ساختن ادراک عمومی از مخاطره شد و توانست علاوه‌بر آموزش بهداشتی مناسب و ایجاد مشارکت همگانی در مدیریت مسئله، برنامه های مختلفی را جهت پُر کردن اوقات فراغت و سرگرمی و رفع برخی از نگرانی های مردم تولید و پخش کند. در دوره چهارم هم با وجود اشکالات متعدد، در زمینه کاهش سفرهای نوروزی و سیاست در خانه ماندن مردم، نقش قابل توجهی ایفا کرد. در دوره پنجم، صدا و سیما ناگزیر از پرداختن به حوزه مدیریت پیامدهای کرونا، درگیر دوگانه سلامت-معیشت شد، همه تلاش خود را معطوف به سیاست دولت جهت توجه دادن به دیگر آسیب‎های این بیماری ازجمله امور اقتصادی و معیشتی مردم کرد و به دنبال عقلانی نشان دادن فاصله‎گذاری اجتماعی، با وجود برخی نقایص بود. • مهم ترین علت تغییر دوره در عملکرد صدا و سیما، سرعت تغییرات و تحولات ناشی از مخاطره و ایفای نقش روابط عمومی ستاد ملی کرونا و تغییر سیاست های دولت در این زمینه است. موضوعی که از یک سو در هنگامه بحران دارای اهمیت و قابل توجه است و در مقابل امکان مطالبه گری عمومی و نیازها و خواست های مردم را به حداقل می رساند که به نوبه خود موجب شده تا بخشی از مدیریت رسانه ای مخاطره یا بحران به رقبایی چون شبکه‎های اجتماعی و ماهواره‎های فارسی زبان داده شود. • هرچند، خبر همچنان در صدر ارائه خدمات رسانه‎های خدمت عمومی در مخاطرات و بحران‎ها قرار گرفته است. لکن سازمان صدا و سیما تلاش ها و تغییرات جدی در دیگر بخش‎های غیر خبری عمدتاً در حوزه های آموزش و سرگرمی ایجاد کرده است. تغییرات صدا و سیما در برنامه‎سازی مشابه رسانه‎های خدمت عمومی برتر جهان بوده است. • در پیوست این گزارش 18 پیشنهاد به صدا و سیما در سه دسته ارائه شده است.