با وجود آنکه در بهار سال 1400 و با عبور از شوک کرونا تعداد شاغلان افزایش حدود 700 هزار نفری را تجربه کرد با این حال در تابستان 1400 بازار کار شرایط متفاوتی داشته و تعداد شاغلان کاهش 136 هزار نفری را تجربه کرده است. بررسی آمارهای این فصل نشان می دهد: • 0/1 درصد افزایش در نرخ بیکاری و 0/7 درصد کاهش در نرخ مشارکت نسبت به تابستان 1399، • کاهش 0/5 درصدی جمعیت فعال نسبت به تابستان 1399، • رشد 3/8 درصدی جمعیت فعال تحصیل کرده دانشگاهی، جبران بخشی از افت 5/2 درصدی صورت گرفته در تابستان 1399 نسبت به تابستان 1398، • کاهش 0/6 درصدی تعداد شاغلان و کاهش 0/6 واحد درصدی نسبت اشتغال، • کاهش 6/5درصدی تعداد شاغلان بخش کشاورزی و کاهش 2/1 درصدی تعداد شاغلان بخش صنعت (ساخت)، • رشد 0/2 درصدی جمعیت شاغل مرد و رشد منفی 4/8 درصدی جمعیت شاغل زن، • رشد 1/6 درصدی تعداد شاغلان دارای بیمه و کاهش 2/1 درصدی شاغلان بدون بیمه، • افزایش 2/7 واحد درصدی نرخ بیکاری جوانان 15 تا 24 سال. علاوه بر نتایج فوق، در این فصل شواهد دیگری از استمرار و تداوم چالش های مزمن بازار کار که در اثر شوک کرونا تشدید و تعمیق هم شده بود، دیده می شود ازجمله این موارد عبارت است از: • ناهمگنی شرایط بازار کار استان های کشور، • رشد منفی جمعیت فعال زنان، نوسان بیشتر نرخ بیکاری زنان جوان 18 تا 35 سال در مقایسه با مردان و عدم رغبت زنان در ورود به بازار کار، • رشد منفی اشتغال جوانان 25 تا 34 سال، افزایش نرخ بیکاری افراد با تحصیلات فوق لیسانس و دکتری، • استمرار آسیب پذیری شاغلان فاقد بیمه. بدیهی است که بی توجهی به رفع هریک از چالش های فوق و تداوم آن، می تواند دلیلی بر وضعیت نامناسب معیشت خانوار، افزایش مهاجرت، کاهش کیفیت اشتغال و سایر آسیب های اجتماعی و اقتصادی در سال های آتی باشد. لذا ضروری است که رفع این چالش ها در دستور کار دولت قرار گیرد، البته باید توجه داشت سیاستگذاری در این خصوص مستلزم لحاظ ثبات اقتصاد کلان و بهبود محیط کسب و کار در کنار سیاست هایی برای اصلاح نهادهای بازار کار، ایجاد اشتغال برای گروه های خاص و سیاست های فعال در چارچوبی مشخص و معین است.