گزارش نظارتی بر ماده (2) قانون حمایت از هنرمندان، استادکاران و فعالان صنایع دستی (مصوب 1396/10/26) با موضوع بیمه هنرمندان صنایع دستی
دوره 32، شماره 10، دی 1403 شماره مسلسل:20310
https://doi.org/10.22034/report.mrc.2025.1403.32.10.20310
محمد امین گزار
چکیده یکی از کلیدی ترین حمایت ها از صنایع دستی را می توان بیمه هنرمندان و شاغلین صنایع دستی دانست که چالش اجرایی سازی آن، فقدان منابع پایدار جهت تأمین اعتبارات لازم است. محل تأمین این اعتبار در قانون بیمه بازنشستگی، فوت و از کارافتادگی بافندگان قالی، قالیچه، گلیم و زیلو مصوب ۱۳۷۶، محل ۱/۵ درصد از بهای صادرات فرش ایران مشخص شده است که پس از استفساریه مجلس مورخ ۱۳۸۱، این موضوع منتفی شد. در قوانین پس از آن نه تنها منابع پایداری مشخص نشده، بلکه اجرایی سازی قانون مذکور، منوط به تأمین اعتبار در بودجه شده است. لذا پیشنهاد می شود، بخشی از منابع لازم در راستای تأمین اعتبارات مذکور از طریق مالیات دریافتی از فروشگاه های اختصاصی صنایع دستی تأمین شود. چالش دیگر، یکسان بودن نرخ بیمه سهم دولت است. مطابق با گزارش وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی طی سال های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۱، بیمه ۱۸۶۸۰۵ نفر قطع شده که علت قطع بیمه ۴۵ هزار نفر از آنان، عدم پرداخت حق بیمه ظرف مهلت قانونی بوده است. از این رو لازم است تا نرخ بیمه سهم دولت به شکل هدفمندی تغییر یابد. لذا پیشنهاد می شود به مدت پنج سال از زمان انعقاد قرار داد بیمه، بیست درصد سهم دولت و هفت درصد سهم بیمه شده باشد و پس از آن، بیست و هفت درصد سهم بیمه، تماماً به عهده بیمه قرار بگیرد. همچنین افراد تحت پوشش سازمان بهزیستی کشور، کمیته امداد امام خمینی (ره)، دهک های در آمدی اول تا سوم، زنان سرپرست خانوار، افراد حائز رتبه و موفقیت در رویدادها و جشنواره های معتبر ملی و بین المللی حوزه صنایع دستی از معافیت بیمه ای برخوردار شوند.